Pratos combinados

Como facer café sen café, bocadillos de xamón sen xamón… etc, e dicir, innovacións dos empresarios modernos 
Parte 2 do artículo
      E seguimos dando datos atopados en internet; que como vedes, máis que aportar máis información o único que fan e repétila unha e outra vez. Tamén poderedes apreciar o intento do esforzado autor do artículo de Pratos combinados da Wikipedia intentar facer unha guía dos cápitulos da serie, tarefa case imposible (por non dicir imposible) pola escasísima información que hai distribuída e a gran cantidade que existe.
     E tranquilos; o final de todo xa chegan as miñas opinións e os meus comentarios a serie; non teño tanta cara como para non poñer nada propio.
Pratos Combinados (T1) Año 1995 Género Serie_de_TV Formato Color Duración 25 Director Xosé Cermeño, Ernesto Chao Guión Xosé Cermeño, Ernesto Chao, Chema Fernandez Música Nani Garcia Producción Compostela Editorial, Suso Suárez Distribuidora CRTVG Reparto Ernestos Chao (Milo Pereira), Mabel Rivera (Balbina Santos), Eva Fernández (Rosalia Pereira), Braulio Veiga (Migueliño Pereira), Señora Carmé (Feli Manzano), Antonio Durán “Morris”(Antón Santos), Serxio Pazos (Paspalhás), Manuel Millan (Pai Nicanor), Xosé Manuel Olveira ’Pico’(Pedro Barreiro), Cristina Castaño (Paula Barreiro), María Bouzas (Charo), Fernando Dacosta (Fran), Josiño Porto (Tuto), Olimpia (Susana Dans)
Sinopsis
La serie narra las aventuras y desventuras de la familia Pereira, que regresada de la inmigración monta una clásica taberna galega “O Bar Suizo”. El cabeza de familia, Milo Pereira, es el ser más despistado, estúpido, tacaño, borde y mal educado (sobretodo con los clientes) que uno se puede imaginar. Lo que trae no pocos problemas a su abnegada y trabajadora esposa.Añadir AnotaciónPara terminar de redondear la situación Miro es un ser completamente crédulo que no pierde la menor oportunidad de conseguir dinero fácil. Y cuando se junta con Antón, su cuñado, un contable que siempre está inventado “grandes negocios” puede pasar cualquier cosa.Añadir Anotación

Los habituales del Bar Suizo, sus familiares y amigos, siempre terminan envueltos en alguno de los disparatados planes de la pareja de lampantines.Añadir Anotación

A Televisión de Galicia estreou o primeiro de decembro de 1995 a produción Pratos Combinados, todo un acontecemento na historia desta canle, xa que é a primeira comedia de situación desenvolvida integramente por profesionais da terra, onde os protagonistas son, na súa totalidade, actores e actrices galegos.
Esta comedia, que inicialmente constaba de trece capítulos de 25 minutos, retrata a vida cotiá da familia Pereira.
Capitulos 261 Duración 60 min. Ano 1995 Nacionalidade Galicia (España) Dirección Chema Fernández Realización Chema Fernández Produción TVG / Grupo Correo Gallego Guión Reparto Miro Pereira (Ernesto Chao), Antón Santos (Antón Durán “Morris”), Olimpia (Susana Dans), Pedro Barreiro (Xosé Manuel Olveira “Pico”), Paula Barreiro (María Castro), Roi Barreiro (Guillermo Carbajo), Mónica (Mónica García), o padre Nicanor (Manuel Millán), a avoa Carmen (Feli Manzano), Paspallás (Serxio Pazos), Tuto, o quiosqueiro (Josito Porto), Mariana, a farmacéutica (Mariana Carballal), Raqueliña (Mariña Sampedro), Gutiérrez, director da Caixa (Evaristo Calvo), Peláez, empregado da Caixa (Afonso Agra)
 
Guía de episodios
  • 082. “A intoxicación”
    • Data de estrea: 199_
  • ___. “Un ano despois”
    • Data de estrea: 2000
  • 144. “Avenida Señor Pereira”
  • 167. “Por San Pantaleón, o cura corta o xamón”
  • 169. “Música en directo”
  • 170. “Todos cantan panxoliñas”
  • 173. “Facer o parrulo”
  • 174. “Alimentos de toda confianza”
  • 175. “O hipnotizador”
  • 176. “O avogado das silveiras”
  • 177. “O título de propiedade”
  • 178. “O actor revelación”
  • 179. “Vitaminas concentradas”
  • 180. “Unha vida nas misións”
  • 181. “Miro Pereira necesita relax”
  • 182. “O vendedor de coches usados”
  • 183. “O novo párroco”
  • 184. “Reserva especial”
  • 185. “Peixe fresco”
  • 186. “Miro e Antón e o santo patrón”
  • 187. “O carteiro chama cando pode”
  • 18?. “O vello Pereira ataca de novo”
  • 18?. “Especies protexidas”
  • 198? “O restaurador”
    • Data de estrea: 200_
  • 200. “Os versos de Pereira”
  • 201? “A silueta perfecta”
  • 202? “Un par de boas pezas”
  • 203? “Falando con Paula”
  • 204? “Pereira está feito un mozo”
  • 205? “O Salmonete de Ouro”
  • 211. “Miro e Antón fan negocios cos Tonechos”
  • 212. “Chega a prima Olimpia”
  • 213. “O monstro da aldea”
  • 215. “Decoración con estilo”
  • 216. “O Banco Moderno busca directivos”
  • 217. “Elvis vive e cultiva tomates”
  • 219. “O negocio de don Nicanor”
  • 220. “Un aire fresquísimo”
  • 221. “A moeda de ouro”
  • 224. “A solución definitiva para as multas”
  • 230. “A ovella celta”
  • 232. “O Cobrador da Gaita”
  • 233. “Especialistas en caixas fortes”
  • 236. “Milagres e outros fenómenos inexplicables”
  • 237. “O fútbol éche así”
  • 238. “Crema rexuvenecedora”
  • 239. “O novo oficio de Nicanor”
  • 240. “O profesor de Raquel”
  • 241. “O golpe definitivo”
  • 242.
  • 243. “Antón Santos, felizmente casado”
  • 244. “O pozo dos milagres”
  • 245. “Unha sorpresa para Olimpia”
  • 246. “Miro e Antón ao galope”
  • 248. “O profesional do ano”
  • 250. “Debaixo das baldosas hai de todo”
  • 260. “Buscar na enciclopedia”
  • ___. “A mellor lotería é ter saúde”
  • ___. “Alarma social”
  • ___. “Cartas de amor”
    • Data de estrea: 199_
  • ___. “Cerrado por defunción”
  • ___. “Clientes moi famosos”
  • ___. “Flamenco no bar Suízo”
  • ___. “Grandes cacerías”
  • ___. “Grandes esperanzas”
  • 19_. “Ideas peregrinas”
    • Data de estrea: 200_
  • ___. “Nacidos para ser artistas”
  • ___. Nadal con moita maxia”
  • ___. “Noite de rock”
  • ___. “O ladrón de extintores”
  • ___. “O triunfo dos homes decididos”
  • ___. “Peixe fresco”
  • ___. “Pura psicoloxía”
  • ___. “Revistas do corazón”
  • ___. “Secuestrado!”
  • 19_. “Un asunto de estado”
    • Data de estrea: 200_
  • 1__. “Un millón de Pereiras”
    • Data de estrea: 200_
  • ___. “Unha Noite de Rock”
  • ___. “Xubilación anticipada”

 

COMEDIA DE SITUACIÓN QUE PERMANECIÓ 13 AÑOS EN ANTENA EN TVG CON ELEVADOS ÍNDICES DE AUDIENCIA
‘Pratos combinados’ nació de repente y se convirtió en un éxito insospechado. Era una telecomedia de situación, una propuesta pionera en Galicia y hecha por gallegos que caló en la sociedad desde el primer día de emisión, obteniendo altísimas cuotas de audiencia, muy por encima del 30% y con picos que se situaron cerca del 50%, según los datos de Sofres, que le llevaron a ser líder en el ‘prime time’ (horario de máximo consumo televisivo) de televisión en nuestra comunidad, superando a los programas de mayor impacto de la televisión en España como ‘Los Serrano’, ‘Aquí no hay quien viva’, ‘Gran Hermano’ o las emisiones de partidos de fútbol de Champions League.
Fue durante trece años indiscutido líder de audiencia en Galicia y tiene el récord de haber sido la serie española que más tiempo permaneció en pantalla. El padre de ‘Pratos combinados’ fue Xosé Cermeño y de la producción se encargó la División Audiovisual del Grupo Correo Gallego. Su éxito abrió camino a otras experiencias similares, dando lugar a nuevas producciones gallegas y, por tanto, convirtiéndose este modelo en una nueva fuente de trabajo para técnicos y actores gallegos.
Por el Bar Suízo de ‘Pratos combinados’ pasaron actores que acabaron consagrándose en el mundo artístico español, como Ernesto Chao, que aún sigue siendo llamado Miro Pereira en la calle, habida cuenta de la identificación que el público gallego hace con su ya clásico personaje; Susana Dans (Olimpia en la serie), Xosé Manuel Olveira ‘Pico’ (el abogado Pedro), María Castro (su hija), Guillermo Carbajo (su hijo), Sergio Pazos (Paspallás), Antonio Durán ‘Morris’ (Antón), Manuel Millán (el padre Nicanor), Mónica García (Mónica), Josito Porto (el vendedor de diarios), Feli Manzano (la abuela Carmen), que llegó a ser ‘la abuela de Galicia’… y sin olvidarse de Mabel Rivera, que simultaneó la serie con la grabación de ‘Mar Adentro’, de Alejandro Amenábar, que le valió un Goya a la mejor interpretación femenina de reparto. Además, por ‘Pratos combinados’ pasa-ron en calidad de colaboradores especiales, entre otros, Manuel Manquiña, Sancho Gracia, Teté Delgado, Paula Vázquez, José Ángel Egido, Emilio Buale, Fernando Romay o Donato.
Por otra parte, y también en relación con otro de los colectivos galardonados con el Gallego del Mes, el reparto de actores de la exitosa serie de televisión Pratos Combinados se mostró encantado porque “siempre resulta gratificante que te reconozcan tu labor y, aunque es cierto que para nosotros ya en sí el hecho de estar trabajando es un premio, nuestra mejor recompensa es la fiel respuesta de una audiencia que nos sigue desde hace ocho años”, tal y como recordó Xosé Manuel Olveira, Pico.
Por su parte, María Castro Jato, la hija de Pico en la veterana serie de Editorial Compostela que Televisión de Galicia emite de forma ininterrumpida desde hace ocho años, insistió asimismo en que “nuestro mejor premio es la increíble respuesta que obtenemos por parte de la audiencia cada semana, aunque siempre te enorgullece que te lo reconozcan con premios”.
El padre de Pratos Combinados, Xosé Cermeño, definió dicha distinción como “un reconocimiento a la importante labor de los actores”.
Suso Suárez, productor ejecutivo, consideró que el premio “es muy merecido, sobre todo porque es para un grupo de actores que lleva años haciendo reír a toda Galicia”, y destacó el apoyo de TVG para que la serie continúe en antena
Televisión de Galicia ha firmado un acuerdo con una productora venezolana para la producción para estos territorios de ‘Pratos combinados’ (‘Platos combinados’), la exitosa serie de ficción gallega producida por Editorial Compostelana del Grupo Correo Gallego. La producción se emitirá en Venezuela, México, Colombia y en el mercado hispano de Estados Unidos y será, según Francisco Campos, director general de la Compañía de Radio Televisión de Galicia, una de las más importantes del sector audiovisual gallego
‘Pratos combinados’ es una comedia de situación que se comenzó a emitir en diciembre de 1995 permaneciendo desde entonces ininterrumpidamente en la programación de TVG, lo que supone un hito no sólo en Galicia sino también en España. En sus casi nueve años de permanencia en antena, ‘Pratos Combinados’ ha marcado récord de audiencia en Galicia, superando incluso a los programas más vistos de las cadenas nacionales.

 

Pratos combinados e máis eu
     Ben, despóis de tanta reinvindicación acerca da calidade da serie e do maltrato a que é sometida tanto a través da canle a que lle proporcionou tantos éxitos (agora que o penso, quizáis todo isto teña máis que ver con política que con outra cousa; xa que o fin o cabo, e a pesar de que a serie non tiña nada que ver coa política pois a sua temática non podía ser máis frivola; era un resto -de feito un dos seus maiores éxitos- da televisión anterior, que o novo goberno ben rápido se encargou de que o seu rumbo cambiara radicalmente) creo que xa é hora de falar da serie en sí e dar opinións; pero non sen antes adiantar, como sempre fago, a historia de como a coñecín e de como pasou a formar parte da miña vida, e agora tamén deste espacio.
     Pratos combinados é ante todo unha serie cunha longuísima existencia, tanta, que puido convertir en adeptos a persoas de xeracións moi diferentes en momentos iualmente diferentes; así eu coñecín nenos que creceron vendo a Miro Pereira, que seguiron vendono de adolescentes e que viron o final da serie de adultos (e todo isto noutras fases da vida); por tanto e innegable que esta serie exerceu unha forte influencia non nunha soa xeración, senon en moitas, porque e imposible que haxa un só galego que non vera o menos un capítulo dista inolvidable serie; foi así algo máis que unha simple comedia que gustou e triunfou, foi unha parte moi importante da vida de moitas persoas as que acompañou durante moito tempo e que crían (inxenuamente; aínda que eu tamén me incluo dentro dese grupo) que nunca ia acabar e que sempre estaría ahí (o menos que morrera Ernesto Chao -Miro- e algúns incluso dicían que non e a primeira vez que desaparece un persoaxe principal e que incluso sen Chao a serie podería seguir funcionando); eu mesmo, na etapa na que vivín en Galicia denomineina “a serie eterna” porque no caso de que algún día a TVG chegara a desaparecer, Pratos combinados estaría entre as últimas emisións.
     Por desgracia despertounos dese soño repentinamente o de que a serie desaparecera sen aviso da programación (polo que souben, polo visto os actores e os creadores acordaron entre todos, cansos de tantos anos de Pratos, rematar con unha serie que de por sí parecía que non remataría nunca) a pesar de que sí houbo un capítulo final; da serie entón non quedaron nin as repeticións que chegaban a madrugada; e a única forma de vela na actualidade é, como xa dixen, en internet. E iso e todo o que queda dunha serie que marcou historia, dunha serie que acompañou unha boa parte das vidas de moitas persoas e que cheaba as vidas e todas as noites dos mercores de tantos galegos; persoalmente, é un dos meus mellores recordos da étapa na que vivín en Galicia e que nunca olvidarei; en calquera caso, sempre me quedará a televisión por internet (na que como só hay producción propia, pois poñen outras moitas series maravillosas que por audiencia non deron resultado).
 
Etapas da serie
     Como xa vichedes, intentar recolleitar todos e cada un dos capítulos desta serie é case imposible, e por tanto non pretendamos nin tan sequera intentar dividila en temporadas; non obstante, eu xa fai tempo que fun vendo que a serie se dividía nunhas etapas bastante claras; aquí vai pois a miña esquematización da serie:
 
-1ª: etapa de nacemento: a serie aparece por primeira vez e se vai planteando o argumento do dono do bar desastroso e os demáis persoaxes (e visto con perspectiva e incrible o novos que eran os actores; ¡o pelo de Chao aínda ten cor!); ademáis ten comezo e final (probablemente porque era só unha temporada ou moi poucas como máximo, por se o experimento -non olvidemos que foi a primeira serie da TVG- non salía ben). Esta etapa goza dunha orixinalidade e frescura que nunca se volverá a repetir, xa que, aínda que as manganchas de Antón, aínda que teñen gran importancia non o ocupan todo como si pasaría posteriormente, realmente, todos os capítulos son bastante diferentes, orixináis e nada repetitivos.
     Tamen ten persoaxes que nunca ou case nunca se volverán a recuperar, como o caso dos fillos (Rosalía si que reaparecerá nun capítulo das seguintes etapas), o mozo, e algúns clientes moi importantes nesa primeira etapa (aínda que algún se recuperara como é o caso de Enrique). Tamén hay que destacar o enorme protagonismo da señora Carme por traballar na cociña e que logo prácticamente non ten importancia nas etapas posteriores; que Antón é un Don Xoan e que Paspapallas (Serxio Pazos) é un personaxe fixísimo e inalienable da serie (máis adiante será un persoaxe honorífico; quizáis polo seu traballo en CQC)
     Esta etapa culminará co aparente fin da serie, cando Rosalía casa, Migueliño marcha a converterse nunha estrela do baloncesto (tema do que nunca máis se soubo; o que un dos maiores errores da serie, pois todo persoaxe que sae dela automáticamente é como se os demáis persoaxes o olvidasen pra sempre) e a familia Pereira o completo, especialmente Balbina, deciden realizar o seu soño de crear unha casa rural na antiga casa dos pais de Miro; a causa disto, o bar Suizo pecha pra sempre e supostamente deciden venderlo. É por tanto un final enormemente triste e pouco adecuado pra unha serie cómica; por sorte, non foi realmente o final da serie.
 
-2ª: a etapa de resurrección: despóis dun final clarísimo, de repente, isto se esquece totalmente e o bar volve a abrir como se non pasara nada (nunca hai conexión entre acontecementos pasados, é o que librou a serie de ter un argumento de fondo e por tanto achegarse o culebrón, pero tamén impediulle alcanzar complexidade e acabou por ter moitos cabos soltos), aínda que para sorpresa de todos, se mantén a idea da casa rural, na que quedará a señora Carme, de modo que se antes tiña moito protagonismo, agora pasa a ser unha secundaria coa única utilidade de ter sempre problemas na casa rural que acabarán solucionando os castigados Miro e Antón.
      Pero ista nova étapa caracterízase sobre todo pola aparición de novos persoaxes e a desaparición dos da anterior étapa (agúns como Charo no só se manterán, senon que serán fixos dende este momento); así, os antes clientes habtuais do bar desaparecen; e a cambio aparecen Tuto o kioskeiro (aínda que na anterior etapa existía Campos, se ve que houbo un traspaso misterioso do kiosko), o padre Nicanor (que encarnaran varios actores, e había tamen outros sacerdotes que desaparecen) que Manuel Millán encarna de forma definitiva e que comeza a ter unha personalidade propia); Mónica a camareira (que aparece para axudar a Balbina agora que a señora Carme xa non está e que sempre rexeitará a Paspallás, dando como resultado unha relacion totalmente inmovil que non progresará dende o primeiro ata o último episodio) e por último o avogado Pedro e a súa familia.
      Pero o certo é que a aparición de novos persoaxes en Pratos en liñas xeráis desgraciadamente nunca aportou nada novo a serie (tal vez polo estatismo desta, sen dúbida é un exemplo perfecto do dito “se algo funciona non o cambies”) pois cada vez máis todo se centra nas manganchas de Miro e Antón, e os demáis so xiran arredor delas sen outra cousa mellor. Incluso cando parecen querer potenciar esa relación entre Mónica e Paspallás, cando parecen querer enfatizar esas loitas que ten Paula coa sua familia para ser actriz, que tanto xogo poderían dar, cando se chega o punto de avanzar na historia, deteñense en seco e prefiren deixalo todo como está; de modo que, un persoaxe novo, que sempre aporta aires distintos a unha serie, é totalmente desperdiciado e acaba por converterse na simple comparsa da historia principal centrada nunha mangancha; e este dato é clave para ver a non evolución da serie, é unha das cousas máis importantes e polas que menos se explica o milagre do éxito absoluto de Pratos combinados.
      Tamen comenzarán as contradicción de onde se desenrola a serie, posto que na 1ª etapa sabemos que é en Santiago de Compostela, pero nesta étapa iso parece negarse e só se dí que é un pobo cercano a capital.
 
-3ª: a etapa da nova Paula: como xa comentei normalmente un cambio dos actores non ten gran relevancia nesta serie, pero o certo, e que este si merece certa consideración polo que se vai dicir a continuación. O certo e que esta é unha dos momentos que máis se deben lembrar desta serie, pois normalmente, nunha serie a saída dun persoaxe provoca baixadas de audiencia; neste caso a actriz Cristina Castaño (1ª Paula) decidiu abandonar a serie despóis de traballar nunha obra con Concha Velasco (cousa que saíu na serie) pouco despóis conseguiu un papel na final do coñecido culebrón Al salir de clase (da que moitos lembrarán que del sairon algúns dos nosos actores máis coñecidos na actualidade como Alejo Sauras ou Fran Perea; pero o certo é que Cristina Castaño non tería esa sorte, e acabaría volvendo a Galega para fracasar na serie Cuarto sen ascensor; na actualidade creo que segue na galega) e o certo é que o fixo sen máis, nin sequera se lle deu un final a persoaxe (isto non sei se sería pola precipitación como se fixo), co cal fixose o máis absurdo e o máis impensable que se pode facer nunha serie: cambiouse a unha actriz por outra, sen máis explicación, nin sequera cambiou a persoaxe ou se inventou calquera historia extraordinaria, nada de nada. A nova actriz sería María Castro, que o único que tiña que ver coa anterior e que era peliroxa, porque polo demáis era moito máis gorda e menos atractiva que a anterior (aínda que iso co tempo iría cambiando); con ela se fai un dos primeiros “capítulos de presentación”, así chamados porque neles se presenta a un persoaxe novo que ten a sua propia historia e que cobra máis importancia que os propios Miro e Antón, o que se repetiría contadísimas veces como por exemplo con Olimpia ou Raqueliña (irónicamente, cando pouco antes de rematar a serie, Castro comezou a sua carreira en España con outro culebrón de adolescentes, coma a anterior Paula, SMS, na nova cadea La sexta; aínda que ela nunca abandoou a serie).
      Nesta nova etapa sucendense cousas diversas como que pouco despóis de comezar, unha das persoaxes míticas, Charo (a actriz María Bouzas), abandoa a serie paa estar noutra na que sería a protagonista, Terras de Miranda (e que tamén abandoou, na actualidade non parece estar traballando na televisión), este foi o único caso excepcional no que sí se lle faría una despedida a un persoaxe, e para celebralo a base de ben, dedicaronlle a marcha de Charo case 4 capítulos, dende o momento en que recibe a oferta de traballo en Alemaña ata que finalmente, desenganada da posibilidade de avanzar na sua relación con Antón colle o avión e despidese dos seus amigos. Tamén está ben comentar que en realidade moitos actores de Pratos combinados combinaron a sua actuación nesta serie con outros traballos, xa fora noutras series (Mónica García tería un papel importante en Libro aberto) ou Serxio Pazos (que combinaría as suas cada vez menos aparicións na serie, coa sua participación en Caiga quien caiga).
     Nesta etapa tamen se consolidará totalmente o esquema que ha de seguir sempre a serie (e que podedes ver abaixo). A pesar diso, tamén é unha etapa de certos cambios (non importantes por suposto), como que Paula ou o Padre Nicanor (probablemente por requerimento destes actores) pasan a ter un papel máis protagonista pois participan activamente nas manganchas, sendo castigados tamén o final por isto. Tamén aparece a persoaxe de Mariana, vella amiga de Balbina e farmaceutica, pero como xa dixen, non terá máis relevancia ca de cliente frustrada do bar Suizo, nin sequera ocupará o posto de boa amiga deixado vacante por Charo; e tamen D.Nicanor recibirá unha nova igrexa (o cal non ten ningunha trascendencia nin fai avanzar o argumento, probablemente non lles deixaban seguir grabando na que soían utilizar). Non se utilizou a mesma excusa para o banco no que traballa Antón, que máxicamente e do día pra a mañá e sen máis explicación cambiou non só de emprazamento, forma, logotipo e cores distintivos, senon incluso de nome.
 pratos-combinados
-4ª: a etapa de Olimpia: Mabel Rivera, coma outros compañeiros da serie, participa noutros proxectos (tanto Ernesto Chao como Manuel Millán xa aparecerón na serie da competencia Aqui no hay quien viva como rector e sacerdote respectivamente; Morris estivo na premiada Princesas… etc), pero ten máis sorte, e acaba formando parte dunha película que, curiosamente (ironías da vida e da historia), anos antes protagonizaba Ernesto Chao (Miro) noutra producción, esa película é Mar adentro e está dirixida polo autodidacta Amenabar; o resto da historia coñecemola todos: premios, recoñecementos, a alfombra vermella dos Oscars no Kodak theatre de Hollywood… etc; o certo e que a vida de moitos que participaron nesa película cambiou radicalmente (senon recordemos a Belen Rueda; transformada da noite a mañá de actriz de cuestionable talento de serie televisiva en diva dramática do cine español cuxas películas parecen garantía de oscar -como no caso de El orfanato, da que podedes ver a crítica na sección películas-). O caso é que Mabel Rivera tamén decidiu dar un paso adiante e abandoou definitivamente Pratos combinados (actualmente traballa en papeis secundarios; non obstante, estivo en películas importantes a nivel nacional -aínda que non polo boas que foran senon pola trascendencia social que tiveron- como Los fantasmas de Goya ou El orfanato); iso naturalmente provocou un problema importante, porque Balbina era unha parte moi importante nas tramas, era a representación da persoa responsable que controlaba a Miro e que aplicaba o castigo o final, entón se a persoaxe non podía aparecer máis, se tiña que marchar (pois outro recurso como a morte non sería adecuado nesta serie) concretamente a Vilagarcía a abrir un novo bar e ampliar o negocio, ¿quen ía quedar a cargo do bar suizo?, ¿Miro que a penas sabe contar ata tres, e iso sen nombrar as suas “especialidades culinarias”?, ¿Antón que sería capaz de comer todas as existencias do bar sen atender os clientes e de vendelo pra marchar de vacacións tan pronto Gutierrez lle dera envexa con calquera cousa?, ¿Mónica que non ten nin o respeto de Miro?… etc; estaba claro, era necesario inventar un novo persoaxe, e faríase, aparecería por primeira vez a prima Olimpia da que nunca antes tiveramos coñecemento; e como e tradición na serie, a nova persoaxe non tiña nada que ver coa vella físicamente (aínda que podemos agradecer ben que non a cambiaran sen máis como fixeron con Paula, supoño que non optaron por iso pois Mabel Rivera estivo dende o principio da serie).
      Pero o certo é que a chegada desta nova persoaxe non cambiou en absoluto a serie, Olimpia simplemente foi unha nova Balbina que fixo o mesmo papel que fixo a anterior quitando as gracias matrimoniales.
     O final da serie firmase con outro acontecemento mostra de decadencia, a aparición dun novo persoaxe tan innecesario como ridículo, a aparición de Raqueliña (que eu estou convencido de que era parente de alguen da serie, porque senon non son capaz de explicar porque fixeron algo tan absurdo) sobriña do cura e que terá algún que outro capítulo dedicado ademáis do de presentación. O principio da a impresión de que esta nova nena será travesa e daralle outros aires a serie, pero non, nada que ver, a nena acaba por ser un persoaxe nin tan sequera secundario que apenas ten un par de malos encontros con Miro tan escasos de gracia como sobrantes.
      Como xa dixen, a serie remata por acordo dos actores e creadores que deciden dedicarse a outros proxectos.
Esquema xeral dos capítulos da serie:
      A partir da 2ª etapa e moi especialmente na 3ª, é cando a serie máis se anquilosa con argumentos extremadamente parecidos, que sempre son da mesma forma e que seguen o seguinte esquema:
-Problema dos persoaxes: un persoaxe xa sea porque necesita contratar un servicio moi caro ou porque ten que facer algo de moito traballo (soe sela señora Carme, que por algunha misteriosa razón sempre ten algo mal na casa da aldea); e mentres tanto Antón ou Miro desexan facer algo para o que non teñen cartos así que deciden facer un plan pra conseguilo.
-Mangancha, nesta fase se nos relata como vai ir o “plan perfecto” (que sempre son extremadamente inxeniosos e fantásticos, soen tratarse de enganar a Balbina pra que solte cartos e así levar a cabo o seu proxecto a cabo) e comenza indo ben ata que Balbina os descobre dunha forma sorprendente mentres eles din “Balbina, todo isto ten unha explicación”.
-Castigo:Miro, Antón e os que colaboraran na mangancha (se é que os houbo) son castigados a arranxar o problema da persoa que tiña o problema; no caso de non habela, acontecemento moi raro, serán condenados a ver como os demáis marchan a un lugar agradable (como unha festa, unha comida… etc) mentres eles quedanse facendose recriminacións e pelexandose, ante a risa dos que contemplan o espectaculo (un final moi moralista, se nos paramos a pensar).
      Visto isto, moitos preguntaranse como a serie puido gozar dese enorme éxito; pois o certo é que era porque os que vían Pratos combinados non vían a serie polo argumento ou o enganchados que estiveran os amoríos duns persoaxes (cousa imposible porque nin tan sequera os había); o certo é que a xente vía Pratos combinados pola mesma razón pola que a xente ve as películas dos hermanos Marx, non polo argumento, dende logo, senon polos chistes e as gracias en xeral, e porque che permitía ver algo que xa sabías a perfección como ía ser, non dubidabas se o capítulo che ía gustar, porque xa te facías unha idea de como era e de que clase de humor se usaría, pero aínda así, sempre te sorprendían con novos chistes e con situacións estrafalarias e divertidas.
 Mónica García Pérez
Curiosidades e fallos da serie
-Miro e Balbina como matrimonio que son, teñen unha conta conxunta, entón, en vez de argallar tanto, ¿porque non sacan os cartos directamente e moito máis sabendo que Antón traballa na caixa?
-¿A que clase de curso de informática vai Mónica? cos anos que leva indo (contando todas as temporadas da serie) xa podería facer a carreira de informática duas veces, a tese, o doutorado e incluso lle sobraría tempo pra un ou dous masters
-¿Quen fai o traballo de Antón na oficina? porque sabendo que él apenas pasa, entón ese banco tería que ser un caso de ineficiencia absoluta.
-¿Como é posible que o señor Gutierrez non se dea conta de que Antón sempre chega tarde e non fai o seu traballo cando pasa o día na sala de xuntas, lugar que está xusto diante do despacho de Antón?
-¿Porque Paula ten un capricho novo en cada capítulo?, ¿porque merca marcas tan raras (como un bolso de Zampatuchi)? ¿e porque valen sempre 300 ou 400 euros?
-¿Porque na serie só existen os números redondos? (na conta do bar sempre hay 3000 ou 5000 euros pero nunca xamáis 3120 ou 5467 euros)
-¿Porque Tuto sempre ten unha revista que casualmente vai co tema da conversación (xa pode ser de iates ou de ópera) cando ten un kiosko nun pequeno pobo donde non só é improbable que lle cheguen por cuestións de distribuión, senon que nunca as vai vender?
-¿Porque sempre hai que amañar algo na casa rural ou na igrexa, non acabarían antes construíndo outras novas?
-¿Como se explica que o bar Suizo siga tendo clientes ou estes permiten que Miro os atenda?, que son, ¿masoquistas?
-¿porque Rosalía e Migueliño se empeñan en ignorar os seus pais e viceversa? ou é o que parece, pois prácticamente non volvimos saber deles.
-¿Porque nin Mónica nin Balbina sospeitan nada cando Miro e Antón “van falar a outro sitio máis tranquilo” (co que comezan a sua mangancha)
-¿Como é posible que Paula aprobe un só exame de económicas se nunca a vimos estudar en ningún episodio e sempre ten un capricho distinto do que preocuparse? e ¿porque non escolleu unha carreira máis creativa?
-¿Cales son os gustos musicales de Pedro? porque o principio era un fanático da ópera e da música clásica e de repente pasou a selo dos Beatles
-¿Porque Antón se empeña en gardar as “probas do crime” na sua casa cando sabe que Balbina ten a chave e pode ir en calquera momento?, que quere, ¿que o descobra?
-¿Porque sempre hai nécoras para Antón no bar Suizo incluso fora de temporada?, ¿de donde sacan ese proveedor misterioso e a cambio de que? (o lado escuro de Pratos combinados)
-¿Cantos anos leva vacante o posto de subdirector da caixa ou o que quere ascender Antón? que pasa, ¿que están esperando a que se porte ben pra darllo a él?
 
Un par de ideas propias para a serie
     Como a serie xa rematou, pois xa non se pode facer nada, pero como este é o meu especio, non me vou privar de dici-lo seguinte; o certo é que sempre soñei que a serie acabaría avanzando algo como facía na primeira etapa, pero o ver que non o facía, comecei a imaxinar que cambios e que cousas faría para darlle vitalidade no caso de que eu fora un dos guionistas da serie, istos son, espero que os desfrutedes e xa me diredes se estades dacordo con eles:
-Faría avanzar a relación entre Mónica e Paspallás e que abandonasen esa resistencia a sair xuntos, dese modo podería iniciarse unha relación na que habería as situacións cómicas dunha parella que comeza a saír; outro factor clave podería ser que estiveran continuamente retomando e deixando a relación por enfados absurdos e graciosos; o final acabarían xuntos.
-O contrario do que dixeron algúns guionistas da serie de querer que se centrara especialmente no bar Suizo, eu traería novos escenarios que complementaran o do bar; como por exemplo a vida de Paula na universidade e sobre todo no grupo de teatro e as suas audicións, o cal traería novos persoaxes e aventuras; tamén sería interesante explorar eses mesmos mundos no caso de Roi e do Abogado Pedro (pois do resto xa coñecemos bastante)
-Durante un tempo se rumoreou que se ía traer a serie unha competencia para Antón, unha compañeira tan lista e trepa coma él; isto non se chegou a facer, pero o certo é que sería moi boa idea que se fixera, pois traería esceas moi cómicas de como loitan entre eles pra conseguir o ascenso; e incluso poderíase entrar nunha relación de amor-odio e que acabara por ser a sua parella ideal e sustituír a Charo.
-Potenciaría o papel de Mariana como amiga e confidente de Balbina, convertiríaas en duas cotillas e faríanse conversas moi graciosas sobre as novas barbaridades de Miro.
-Aparición moi frecuente ou incluso reincorporación o elenco de Rosalía o seu marido Fran e Migueliño a serie; os dous primeiros poderían ter situacións graciosas de matrimonio novo e incluso ser liados por Antón; Migueliño pola sua parte debería ser unha persoaxe menos frecuente se seguimos o argumento da serie do triunfo no baloncesto e facer da celebridade local; ou cambialo, que volva o pobo e facerse amigo de Roi e vivir aventuras con él no instituto.
-Algúns capítulos poderían dedicarse a Pedro buscando moza e a aparición de mulleres desastrosas.
     Xa sei o que diredes, que todos estos cambios acabarían con un factor principal na serie: o protagonismo de Miro; pero o certo é que isa é a única maneira de que a serie puidera evolucionar, aínda que tamén vos vou dala razón se me dicides que iso acabaría un pouco co espírito da serie; quen sabe, quizáis os propios guionistas deronse conta diso e por iso nunca se atreveron a chegar máis alá.
 
      Para finalizar xa só me queda recomendala ferventemente (se e que queda alguen que non a vira) incluso a aqueles que non son de Galicia, pois o galego non é un idioma extremadamente difícil e sei de boa tinta que algúns castelanfalantes gustoulles igual a pesar da barreira do idioma. ¿Porque a recomendo? pois porque a pesar do estatismo absoluto do argumento de fondo, o certo é que sempre te sorpenden as situacións absurdas e sempre acabas escachando coa risa cando menos o esperas, porque é puro optimismo e pura ledicia e sobre todo por gozar dun bo intre xa sexa acompañado (algúns consideran que é unha serie familiar porque ris con ela a calqueira idade; mostra diso son todas as xeracións que se engancharon a ela) ou so; e así tamen conservar sempre a ilusión cando vas a Santiago de Compostela que hai un bar chamado Suizo que montaron uns galegis emigrantes dese sitio e que nel poderás atopar, ademáis das sabrosas e coñecidas empanadas, un parvo que non dubidará en servirche o producto estrela: o café sen café.
     Remato xa deixandovos os únicos videos que se poden atopar en internet da serie. Son dos créditos iniciais da serie e nos que se poden apreciar ben as etapas das que vos falei:

-1º video: correspondente a 2ª etapa ou de resurrección, os créditos da anterior non ensinaban os actores, simplemente se limitaban a recorrer unha mesa posta mostrando os nomes. Nos que poño pode apreciarse cerca continuaidade na música e a aparición de novos actores na serie e tamén a primeira Paula:
             
-2º video: corresponde a 3ª etapa da serie ou da nova Paula, todo segue igual exceptuando que cando chega o momento de presentar a Paula, en vez de aparecer interpretando unha escea como o resto dos actores, aparece saudando directamente os espectadores pra resultar simpática.

           

-3º video: correspondente a 4ª etapa ou etapa de Olimpia, coa desaparición de Balbina dase un cambio radical nos créditos, non só cambia a estructura habitual e os cores, senon que directamente cambia a música e incluso crease unha canción para a serie; podemos apreciar o cambio de Balbina por Olimpia tamén.
          
     Finalmente, deixovos como curiosidade o Videobook dun dos actores da serie (Roi); que nela tiña un papel insignificante e incluso sobrante:

        

Esta entrada fue publicada en Televisión (tv). Guarda el enlace permanente.

11 respuestas a Pratos combinados

  1. Pingback: La nueva temporada televisiva de invierno 2010/2011 | Universo de A

  2. Pingback: Temporada televisiva 2012 primavera-verano | Universo de A

  3. Pingback: Serie Mujeres desesperadas | Universo de A

  4. Pingback: La evolución de las series televisivas | Universo de A

  5. Anónimo dijo:

    Quiero que la serie pratos combinados se vuelva emitir por favor

  6. Anónimo dijo:

    que se vuelva emitir por favor

  7. A ambos anónimos: ¿y quién no?, era y siempre será una de las mejores series que tuvo la televisión de Galicia; pero por internet se pueden conseguir algunos capítulos.

  8. Pingback: Temporada televisiva de otoño-invierno de 2013-2014 | Universo de A

  9. Pingback: La desaparición de los “artículos de paso”… ¿el neoclasicismo (o clasicismo)?, ¿quizás el romanticismo de este blog?, ¿o puede que el rococó de Universo de A? | Universo de A

  10. Pingback: Críticas express: Como si pasara un tren / El público / El lenguaje de tus ojos o el príncipe travestido | Universo de A

  11. Pingback: Temporada televisiva de primavera-verano de 2015 | Universo de A

¡Deja un comentario!

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s